VEFASIZ BİRİNDEN "CAN"INA ÖĞÜTLER

Ayrılıklar gecenin karanlığını kuşanır.Bütün visallerde günün aydınlığını can! Geceye az kaldı.Ayrılık,gelini götürmeye gelen düğün alayı gibi kapımızda.Kimler ayrılmadı ki canından!
Ayrılığı Havva'sından,cennetten ayrılan Adem'e sor.Yusuf'u için inleyen Hz. Yakup'a,içindeki ejderle Züleyhaya,Leyla'sı için çöllere düşen Kâys'a,bileğiyle dağları oyan Ferhat'a, Şems için kavrulan Mevlâna'ya,binlerce evladını gurbete gönderen Anadolu'ya,hâılı gidenin ardında öylece kalanlara,ocak gibi yanan sor.
Geride kan hep mazlumdur,ineleyendir,ana misali can!Gidense hep acı verendir.Her şeyi alıp götürende odur,götürdüklerinin iki mislini bırakan da...
Nasıl gitmeli ki insan?Arkada bıraktıklarına son bir kere bakıp da öyle mi gitmeli yoksa ansızın çekip...Hayır, hayır geride bıraktıklarına dönüp bakmalı insan.Yaşadıklarını,paylaştıklarını gönlünün kuutulara yerlerştirmeli.Paylaşılan andır,zamandır,dönüşü olmayan ve tekrarlanmayandır...Paylaşılan hayattır can!
Ayrılıklar mecburiyetse bir de vefâdan bahsetmeli o zman.Hatırlaman gerekenleri daima vefâyla hatırla can! Arayan sen ol,bulan sen.Tanıyan sen ol kucaklayan sen.Git ne kadar uzaklara gidersen git ama vefâyı gönül heybenden eksik etme .
Haydi daha fazla durma karşımda öylece.Çünkü sen gitmele mecbursun bense...Yıldırımlar gibi bir an al ellerini benden.Su gibi aksın ellerin ellerimden.Yüreğini yüreğime,gözlerini gözlerime sakla.Ayrılıklar dilsizdir tek kelime etmden,beklemeden git.Kelimeler nasıl da yitiriveriyor anlamını.Yine de bir şeyler söyle giderken...Bilirsin arkada kalanın gözü yaşlı olur,yüreği acılı,gönlü ince.
İçimdeki korla,bağrımdaki volkanla İçimdeki korla,bağrımdaki volkanla öylce dağ dağ gibi arkada kalayım.Yapayalnız hecelerde kaybolan ben olayım.Sen sağlam adımlarla geleceğe yürürken,yıkılan ben olayım.Gülen sen ol,ağlayan ben.Yeşeren sen ol,kuruyan ben.Bana saplansın paslı mızrakların ucu,sana dokunmasın.En çılgın isyanlarını,savaşlarını,sırlarını gittiğin diyarlara götürme! Kötüye dair ne varsa benim yanımda kalsın.Benim avuçlarıma bırak acıları.Ben onları dua dua ak kanatlı güvercinler gibi göklere uçurayım.Brnim payıma ayrılık garlarında,hüzün esaslı anıların gönüllü bekçisi olmak düştü.
Sen geçmişi,yaşananları bana bırak can! Sadece olmak istediklerini,götürülmeye layık olanları al yanına.
Vefa nedir bilir misin?Vefa;arkanda bıraktığını giderken yaktığını yabana atmamandır.Vefa;paylaşımların asilliğine,imkansızlıklara rağmen verilen sözlere,hayallere ihanet katmamandır.
Şimdi ayrılık vakti can!Gecenin en karanlık vakti.Vakit gitme vakti.Birazdan gün doğacak.Simyacı da öyle der,gecenin en karanlık olduğu an,gün doğumundan birkaç dakika önceki andır.Belki yağmur yağacak,ardından rengarenk bir gökyüzü köprüsü.Bak sol yanından bir parça koydum heybene.
Güneş bütün gecelerden güçlüdür can! Çünkü güneş vefalıdır,gizlemez sevgisini.Yarasaların gözleri kamaşacak diye doğmaktan vazgeçmez.
Şimdi git! Uğurlar olsun can!!!